Επιστροφή στις νίκες για την αγαπημένη μας ομάδα κόντρα στην αδύναμη Μπάκεν Μπέαρς σε ένα παιχνίδι που περιμέναμε να δούμε έναν διαφορετικό ΑΡΗ, που δυστυχώς και πάλι δεν είδαμε. Το τελικό σκορ δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα αγώνα. Μια εικόνα στην οποία φάνηκε ξεκάθαρα ο πανικός και το άγχος που διέπει τον προπονητή και τους παίκτες μας δημιουργώντας την εύλογη απορία για το αν αυτή η ομάδα μπορεί να παίξει καλύτερο μπάσκετ και αν μπορεί πόσο χρόνο θα χρειαστεί.

Άναρχο μπάσκετ σε όλη την διάρκεια του αγώνα, προσωπικές ενέργειες χωρίς πλάνο και αρκετά soft άμυνα ήταν αυτά που έδειξε ο ΑΡΗΣ σήμερα. Κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στο δεύτερο ημίχρονο όπου σε περίπου 15' πετύχαμε μόλις 12 πόντους δίνοντας το δικαίωμα στους Δανούς να μειώσουν μέχρι και στους 6 πόντους! Το ξέσπασμα του Ζάρα στα τελευταία 5' ήταν αρκετό για να μην αγχωθεί η ομάδα και οδηγηθούμε σε "ντέρμπι". Δύσκολα να κρατήσεις κάτι το θετικό πέρα από τη νίκη στο σημερινό παιχνίδι. Ναι μεν η στατιστική έχει γράψει 21 πόντους για τον Μάρμπλ και μια θετική παρουσία του Μπάκνερ αλλά και του Κάμινγκς που πήρε αρκετό χρόνο συμμετοχής αλλά όσοι παρακολούθησαν το παιχνίδι μάλλον δεν τα είδαν και τόσο καλά τα πράγματα. Και αν η επίθεση είναι ένα κομμάτι του παιχνιδιού που θέλει το χρόνο του και έχει να κάνει με την ημέρα που θα βρεθούν οι παίκτες(όπως ο Ζάρας σήμερα) η αμυντική απόδοση της ομάδος θα έπρεπε να είναι σε σαφώς καλύτερο επίπεδο. Με τον Ντραγκίσεβιτς να απουσιάζει από τα αμυντικά του καθήκοντα και τον Μπάκνερ να συνεχίζει να βρίσκεται στα χαμένα υπήρχαν στιγμές που οι αντίπαλοι μας ορμούσαν στο καλάθι μας σαν σε προπόνηση... Ενώ και πάλι είναι ζήτημα για το αν βγήκε(ή έγινε καν προσπάθεια) κάποιο σύστημα στην επίθεση. Πάλι καλά που οι Δανοί απλά συλλέγουν εμπειρίες από αυτά τα παιχνίδια και δεν μπήκαν καν στην λογική να δουν πως μας αντιμετώπισαν οι ομάδες που μας νίκησαν για να εφαρμόσουν την ίδια τακτική...

Αν και από την αρχή που μαζεύτηκε αυτή η ομάδα το πρόβλημα επικεντρονώταν στην προσαρμογή των ξένων στην φιλοσοφία του Δ.Πρίφτη πλέον τα πράγματα φαντάζουν ακόμη πιο δύσκολα. Ο πανικός που ακολούθησε την ήττα με τον συμπολίτη και ο βομβαρδισμός ειδήσεων που είχε να κάνει με την αντικατάσταση παικτών και τις συμφωνίες με άλλους έχει κλονίσει για τα καλά την αυτοπεποίθηση  όλων στην ομάδα. Είναι ίσως η πρώτη φορά από τότε που ήρθε ο Δ.Πρίφτης στον ΑΡΗ που φαίνεται τόσο αγχωμένος και παράλληλα εκνευρισμένος με όλα όσα βλέπει. Η αλλαγή πλεύσης στο σκεπτικό της "μαζικής αντικατάστασης παικτών" σύμφωνα με τις δηλώσεις του κόουτς μοιάζει να είναι η απέλπιδα προσπάθεια για να αλλάξει το κλίμα στην ομάδα. Κάτι που όμως μοιάζει να μην είναι αρκετό από μόνο του και ίσως ο αγώνας στην Πάτρα το ερχόμενο Σάββατο να έχει πάρει την μορφή "τελικού" για αυτή την ομάδα... όπως τουλάχιστον την ξέρουμε μέχρι σήμερα...

ΥΓ. Αρκετές φορές έχουμε κατηγορηθεί για εμπάθεια προς το πρόσωπο του προπονητή αλλά η αλήθεια είναι ότι μας δίνει και αυτός πατήματα... Με τον Καββαδά τραυματία, τον Μπάκνερ στα χαμένα(και ίσως και με τις βαλίτσες στο χέρι) σε ένα παιχνίδι-προπόνηση επιλέγεις να αφήσεις τον Χρηστίδη έξω αντί να του δώσεις χρόνο τώρα που οι συνθήκες σε έχουν αναγκάσει να ψάχνεις λύσεις εκ των έσω για τις θέσεις των ψηλών. Αλλά ξέχασα... έχουμε πολλούς Βασίληδες...

ΥΓ2. Διπλό τάιμ άουτ(το δεύτερο νταβατζιλίκι από τον διαιτητή) στο μισό δευτερόλεπτο για να οργανώσεις την τελευταία επίθεση και η ομάδα δεν μπορεί καν να αλλάξει την μπάλα από έξω... Άν έμπαινε και το τρίποντο από το κέντρο που πρόλαβαν και σούταραν οι  αρκούδες τότε σίγουρα θα έπρεπε να μπεί στα highlights του coach of the year!